Pserver is niet zo'n goede te implementeren methode als toegang tot de repository voor de mede-ontwikkelaars. Je kunt CVS's SSH en ext methode niet gebruiken. Voeg simpelweg de gebruiker toe aan de server's lijst met gebruikers, voeg de gebruiker toe aan het bestand WRITERS, en doe dan het volgende:
Dit is een veel veiliger manier voor ontwikkelaars om toegang te verkrijgen tot de repository.
Er bestaat nog een manier om anonymous toegang tot CVS mogelijk te maken. Wanneer een http-server en Python op de server zijn geïnstalleerd, dan kun je gebruik maken van een set met Python CGI scripts met de naam viewcvs, waarmee mensen de CVS-repository via het web kunnen bekijken, en waarmee voor gebruikers te downloaden tarballs kunnen worden gegenereerd.
Er bestaat tevens een set met Perl CGI-scripts die hetzelfde bewerkstelligen met de naam cvsweb, maar Viewcvs is wat volwassener en heeft de voorkeur (in ieder geval voor mij).
CVSGrab is een eindgebruikerstool voor het downloaden van de CVS-repository via een ViewCVS-interface. Het is erg handig wanneer je je bevindt achter een bedrijfsfirewall dat de Pserver blokkeert, gezien je de repository dan gewoon kunt ophalen via standaard HTTP. Er onstaat alleen een probleem als er geen ViewCVS-interface beschikbaar is, maar de meeste vrije softwarerepository's thans op het web bieden deze wel, en de paar die nog steeds gebruik maakt van cvsweb schijnt naar ViewCVS over te schakelen.
CVSGrab is geschreven in Java, wat voor een aantal mensen een afknapper kan zijn (dat geldt in ieder geval voor mij), maar het schijnt geheel compileerbaar te zijn met GCJ, de Java front-end naar GCC.
CVSGrab is een tool welk hand-in-hand gaat met ViewCVS. Het is een eindgebruikerstool, niet een tool dat je als systeembeheerder of beheerder van een repository hoeft op te zetten en te configueren.