Versies onder 1.5 - Geschreven door Don. Versie 1.5 - Het copyright en andere kleine details toegevoegd. Rahul Sundaram nam het beheer over. Versie 1.5.1 - Details met betrekking tot de vraag over VFAT toegevoegd. Versie 1.5.2 - Revisiehistory en andere kleine correcties. Versie 1.6 - Een paar vragen en antwoorden toegevoegd.

Automounting is het proces waarbij het mounten en unmounten van bepaalde bestandssystemen automatisch wordt gedaan door een daemon. Als het bestandssysteem niet is gemount, en een gebruiker het tracht te benaderen, dan zal het automatisch (weer) worden gemount. Dit is vooral handig in grote netwerkomgevingen en voor het crossmounten van bestandssystemen tussen een paar machines (vooral machines die niet altijd online zijn). Het kan ook handig zijn voor verwijderbare devices, of een paar andere gebruiken, zoals het eenvoudig schakelen tussen een forced-on ascii conversie mount van een dos bestandssysteem en een forced-off ascii conversie mount van hetzelfde dos bestandssysteem. Als Linux nieuw voor je is en je begrijpt niet wat mounten en daemons zijn, raadpleeg dan wat documentatie over dit onderwerp.

Er zijn twee typen automounters onder Linux; AMD en autofs. AMD is de automount daemon, en werkt naar men mag aannemen als de SunOS AMD. Het is in userspace geïmplementeerd, wat betekent dat het geen onderdeel van de kernel uitmaakt. De kernel hoeft automounting niet te begrijpen als je via de AMD daemon, die al het bestandssysteemverkeer via het NFS systeem routeert, NFS mount naar de lokale host. Autofs is een nieuwer systeem dat wordt bijgestaan door de kernel, wat betekent dat de bestandssysteemcode van de kernel weet waar de automount mountpoints zijn op een anderszins normaal onderliggend fs, en het automount programma neemt het van daaruit over. Alleen autofs zal in deze mini-HOWTO worden beschreven.

Deze mini-HOWTO is auteursrechtelijk beschermd door Rahul Sundaram Sundaram. Alle rechten voorbehouden. Dit document is gelicentieerd onder de licentie van het . Ik verwelkom elke vorm van commerciële distributie, maar ik zou hier graag informatie over ontvangen. Ik ben tevens bereid te helpen als iemand dit document wil vertalen. Neem voor uitzonderingen op de licentievoorwaarden alsjeblieft contact met me op via . De laatste versie van dit document is altijd beschikbaar op de website van het Linux Documentatie Project op .

Alhoewel ik mijn best heb gedaan om deze howto in prima staat uit te brengen, ben ik niet verantwoordelijk voor enige schade door de acties die zijn genomen gebaseerd op de informatie in dit document. Het is niet mogelijk alles onder alle configuraties te testen, dus mogelijk zijn een aantal van de aanwijzingen die in dit document worden gegeven niet correct en wellicht werken ze niet op je systeem. Mocht je iets aantreffen wat niet juist is, laat me dit dan eerst weten. Ik zal het zo snel mogelijk herschrijven. Dit document wordt aangeleverd ``zoals het is''. Ik heb er veel moeite voor gedaan dit zo accuraat mogelijk te beschreven, maar je gebruikt de informatie in dit document op eigen risico. In geen geval zal ik aansprakelijk kunnen worden gesteld voor enige schade resulterend uit het gebruik van dit werk.

Ook al zie je het niet wanneer het niet in gebruik is, naar welk automountpoint je ook zoekt, het zal er zijn als je het probeert te gebruiken als het juist is ingesteld. Als je met een grafische tool door de directory bladert, dan moet je de naam wellicht met de hand intikken; de meeste programma's zullen uitproberen wat je ze opgeeft, en de drive zal ongemerkt worden gemount. Niet uit de beschikbare onzichtbare mountpoints kunnen kiezen is helaas een belangrijke keerzijde van autofs. Bewerk de configuratiebestanden als het je echt dwars zit. (Hind, degenen die eindigen op .c voor "configuratie"). Een mogelijke oplossing die verscheidene mensen hebben uitgeprobeerd is de aanmaak van symbolische links naar waar automount iets zal aanmaken zodra het is gemount. Hiermee zal naar alle waarschijnlijkheid worden voorkomen dat het programma geen melding zal geven dat een directory niet bestaat (dat wil zeggen, als de mount werkt), maar onzorgvuldige directorylistings zullen zorgen dat bestandssystemen worden gemount.

Met de opdracht df. mount zonder opties doet hetzelfde, plus dat het de opties toont waarmee het is gemount.

Dit is met automount geen probleem. Het "auto" fs type doet geen poging tot een vfat mount totdat het succesvol een MS-DOS bestandssysteem heeft gemount. VFAT is een uitbreiding op het FAT basisbesturingssysteem om Windows 95 en Windows NT van lange bestandsnamen te voorzien.

Volgens één van de auteurs van mount, is het nog altijd de verantwoordelijkheid van de gebruiker om het fs type aan te leveren, aangezien mount slechts een wrapper rondom een systeemaanroep is waaraan het type bestandssysteem moet worden opgegeven. Er wordt in overweging genomen mount een lijst met bestandssystemen te laten accepteren die in volgorde worden geprobeerd, in plaats van de thans "heuristieke" wijze. Een aantal gebruikers heeft simpelweg msdos niet in de kernel gecompileerd; dit voorkomt dat het voorafgaande aan vfat wordt getest. Bij de meeste mensen zal dit werken; een paar hebben echter echt het msdos bestandssysteem nodig en er is een feitelijke oplossing. Je moet de /proc/filesystems als /etc/filesystems kopiëren en het zodanig bewerken dat de volgorde zodanig wordt gewijzigd dat vfat voor msdos verschijnt (Met dank aan Mark). Ariel(aslinux At dsgml.com) schrijft " o zorg dat mount vfat voor fat probeert, maak of bewerk gewoon het bestand /etc/filesystems Geef in volgorde van prioriteit aan welke bestandssystemen je wilt dat het 'auto' fs type probeert. Maak het bestand aan met cp /proc/filesystems /etc/filesystems. Wijzig de lijst zodanig dat de volgorde wordt gewijzigd. Plaats fs types die met grote vertrouwelijkheid, zoals ext2, worden gedetecteerd (wat betekent dat ze zeer snel worden gecontroleerd), en die algemener zijn voor je als eerste. Plaats vfat voor msdos en je bent klaar. Zorg ervoor dat je ze er beiden inzet, voor het geval je iets mount zonder vfat. Die van mij ziet er zo uit: ext2 vfat msdos iso9660 **** Voor verwijderbare devices gebruik ik een timeout van 1 seconde. Maak aparte maps aan, gescheiden door de timeout die je nodig hebt. Denk je 1 seconde? Daarmee wordt een boel bronnen verspild, maar dat is niet zo. Denk eraan dat het systeem alleen unmount wanneer het niet langer in gebruik is. Dus een 1 seconde unmount betekent, zodra niemand het device meer gebruikt, wordt het unmounted. Zorg ook dat je 'sync' als optie voor de diskette plaatst. d.w.z. floppy -fstype=auto,sync,user,umask=002,gid=floppy :/dev/fd0" Dat zou het antwoord moeten verduidelijken.

Het wordt ergens door gebruikt. Root kan het waarschijnlijk ook niet handmatig unmounten. Als jijzelf degene was die het mountte (d.w.z. dat het niet iemand anders kan zijn die het gebruikt) zoek dan naar een shell die in die directory is. Als er geen is, zoek dan naar iets anders (in het bijzonder iets dat dat door die directory is gegaan, zoals een directorybrowser) welke bij wijze van spreken een onzichtbare voet tussen de deur heeft achtergelaten. Probeer het met behulp van het programma fuser als je het zoeken hebt opgegeven.

Ik raad het niet aan. Als je /grumblesmurf wilt, dan zou ik een symbolisch link aanraden. Dit is veel veiliger.

Zo ver ik weet niet. Probeer het gebruik van één map bestand, met specifieke opties voor individuele entry's.

Een andere oplossing voor "timeout niet werkende" problemen zou zijn om de optie -t time aan het autofs script toe te voegen.

Kijk in de manpage van mount voor opties, zoals het instellen van de uid=waarde of umask=waarde. Een optie die schijnt te ontbreken voor FAT bestandssystemen is mode=waarde. Sorry. Vraag het de mensen die zich bezig houden met mounting.

Philippe Froidevaux <philippe.froidevaux AT unifr.ch> schrijft " The author of autofs say "no way" een mogelijke hack is (uit de nieuwsgroep) : "mount niet naar /home/blauser maar naar /mount/.auto/blauser voeg dan de link /home/blauser -> /mount/.auto/blauser toe nu kun je door /home bladeren en de homedirectory van de gebruiker zien, wanneer je deze benadert, wordt het gemount. Probleem dat hierbij optreedt: het is niet zo zuiver en voor elke gebruiker moet werk worden verricht. een andere oplossing is het gebruik van 'amd' in plaats van 'autofs', maar amd is minder performant".

Dit is slechts documentatie voorzien om ieders aandacht te vestigen op wat een geweldige taak is volbracht met autofs, en hoe makkelijk het is te gebruiken. Vergeleken met AMD, is autofs zeer goed gedocumenteerd en degenen die het implementeerden hebben mijn oprechte dank. Alles is door het Transmeta bedrijf auteursrechtelijk beschermd, dus het is niet mogelijk te voorzien in een lijst met credits, maar Peter Anvin is waarschijnlijk voor een groot deel verantwoordelijk. Peter hield 3 maart 1999 op de linuxworldexpo ook een sessie over autofs.

Er is een autofs tutorial op . Zie ook de am-utils op

Ik kon hier geen informatie over vinden. Laat het me alsjeblieft weten als je iets tegenkomt.